Land Inzicht
Laatste artikelen

verleden koesterenWanneer liefdesrelaties ten einde komen kunnen emoties nog wel eens oplopen. Dat is logisch, want het draait uiteindelijk allemaal om de gevoelens voor elkaar. Vaak is het super confronterend om te voelen dat het partnergevoel er niet meer is. Ik vergelijk het gevoel dat dan omhoog komt wel eens met rouwgevoelens. Je partner is er dan misschien nog wel als mens, maar onbereikbaar als geliefde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat men dan door dezelfde rouwfases heengaat. Ontkenning ("Het is niet zo! je moet het gewoonweg een kans geven!"), boosheid, machteloosheid ("Ik zie het helemaal niet meert zitten.")en als laatste aanvaarding en het herinrichten van je leven.

Realiseer je dus wanneer je dit meemaakt, dat je door al deze fases heen gaat. De kunst is om grip te houden op je emoties en niet het respect voor elkaar te verliezen. Het is immers niet allemaal kommer en kwel geweest. Jullie relatie heeft ook mooie momenten gekend. Wanneer je in staat bent om dit op een goede manier te doen, kun je later ook je verleden koesteren en er met een glimlach aan terug denken.

En wat is dan "een goede manier?", hoor ik mensen soms denken. Nou.... je mag best wel boos zijn, verdriet hebben, het allemaal even niet zien zitten of wat dan ook. Dat hoort erbij. Probeer hierover met anderen te praten, net zoals je dat zou doen wanneer iemand is overleden. Zie je je ex-geliefde nog steeds (regelmatig), wees er dan alert op dat je pijn en verdriet hebt en dat hij of zij dit zo kan oproepen. Vaak is minder contact gewoonweg beter. Is er toch contact, wanneer jullie bijvoorbeeld samen kinderen hebben en wordt het je even teveel, neem dan afstand en probeer het zelf te verwerken. Blijf in ieder geval zoveel mogelijk respectvol! 

Als je jezelf de tijd en ruimte geeft om deze gevoelens te verwerken zal vanzelf de spanning die op deze emoties rus afnemen. Langzaam maar zeker heb je steeds meer goede dagen. Steeds vaker merk je dat je er een tijdje niet mee bezig bent geweest. Uiteindelijk merk je dat je verder bent gekomen en niet langer emotioneel met de ander verbonden bent. Heb je in de tussentijd het respect behouden, dan kun je op een positieve manier terugkijken naar jullie gezamenlijke verleden.


Wanneer je je verleden kan koesteren heb je een rijk leven!


Reacties

Ongeveer de helft van alle mannenkleding wordt gekocht door hun eega, las ik op de AD-site. Waarschijnlijk is het gewoon makkelijk als vrouwlief zo af en toe iets meeneemt. Dan grijp je nooit mis, wanneer je op zoek bent naar sokken, of wat dan ook. 

Ook mijn vriendin neemt zo af en toe 'iets leuks' voor mij mee. Het hieraan toegeven is echter niet helemaal vanzelf gegaan. Voorheen kocht ik namelijk altijd al mijn kleding zelf. Kleren maken de man wat het mij aangaat en in het zelf kopen van kleding zit voor mij dan ook een stuk eigenheid.
 
Onrust en eigenheid
De onrust sloeg dan ook toe, toen mijn vriendin voor het eerst thuis kwam met een leuk T-shirt. Ik moet toegeven, het was een leuk ding, maar toch, ik had zelf niet de beslissing genomen om deze te kopen. Knabbelde ik, met het dragen er van, niet aan mijn eigenheid? Vakkundig werd er echter op mij ingesproken en na het laatste 'Je ziet er gewoon lekker in uit' ging ik dan toch overstag.

Lichte flirt
De volgende dag, op kantoor, liep ik, bewust van mijn nieuwe door-haar-aangemeten-shirt, naar de koffieautomaat. Een secretaresse passeerde mij met een glimlach waar een lichte flirt in verscholen zat. Of dit nu te maken had met het nieuwe shirt of niet, vanaf dat moment waren de aankopen door mijn vriendin okay. Soms zijn mannen gewoon erg makkelijk.




Lees meer...
Laatst knipte ik een roos af die in volle bloei stond. Nu is ze een beetje verwelkt. De blaadjes blijven altijd een stuk langer leven dan de bloemknop. Zij zijn een tijdelijke herinnering aan wat was. Uit eindelijk verdorren ook de blaadjes, maar dat geeft niet, want zij zijn voeding voor de volgende generatie.
 
De mens heeft graag mooie dingen om zich heen. Zo plaatsen we een roos in een vaas om de bloem dichtbij te hebben en te genieten. Een vaas is echter niet de natuurlijke omgeving van de roos en daarom zijn blaadjes als voeding moeilijk voor te stellen. Maar toch, uiteindelijk zullen ze dat zijn.... voeding.
 
Zo is het ook met mensen. We genieten van ze, houden van ze, willen ze dichtbij hebben, maar uiteindelijk gaat iedereen dood. We leven nog een tijd voort in herinnering, werk en kinderen, maar uiteindelijk voeden we de wereld.
 
Ik vind dit iets moois hebben. Ook de mens keert volgens mij terug naar zijn natuurlijke omgeving. Wanneer een baby wordt geboren, is het eerste wat het voelt, liefde. Een baby heeft nog geen ego. En ook al wordt je nog zo slecht behandeld, de liefde van kinderen is onvoorwaardelijk. Het is iets wat in onze kern zit, deze onvoorwaardelijke liefde. Ik denk dat we uiteindelijk daar allemaal naar terug keren.
 
Ik werp nog een blik op de roos, en laat haar nog maar eventjes staan.
Lees meer...   (8 reacties)
De druif vermengt zich, in de tuin onder ons, met de vlinderstruik. Welke struik uiteindelijk overleeft is nog een raadsel, maar zelf gok ik op de druif. Niet dat deze er veel aan heeft. Zij zal weinig vruchten dragen omdat zelfs een druif geënt moet worden wil deze tot productie overgaan.
 
De onderburen zijn officieel uit elkaar. Misschien is het daarom dat er een woeste revolutie bezig is in hun tuin. Ik weet het niet.
 
Het terras waar ik mij momenteel op begeef is er ook een van uit elkaar gegane zielen, maar nu hergebruikt, zoals alles in de natuur.
 
Soms zie je aanstaande breuken al aan een interieur. Als het gemaakt is zonder liefde, voelt men er zich vaak niet thuis, en is het wachten op de crisis. Dit geldt overigens ook vaak voor eenpersoonshuishoudens denk ik zo.
 
Maar ja.. afijn.. De onderburen zijn dus uit elkaar, net zoals onlangs, de buren schuin rechtsonder. Daar ging het echter gepaard met flinke ruzies en kwam het niet zo plotseling. Hun tuin, inmiddels voormalige tuin, kan ik overigens niet zien vanuit hier. Ik weet dus niet of daar de natuur ook zijn plek heeft opgeeist, of dat deze al is terug geclaimd door de nieuwe bewoners.
 
Vroeger, het lijkt alweer een mensenleven geleden, hadden we ook een druif in de toenmalige tuin. Ik was er veel mee bezig, en we kregen prachtige trossen. Als ik er aan denk word ik er nog blij van. De druiven waren overigens verschrikkelijk, er zaten enorm veel pitten in, maar het idee was fijn en is het nog steeds.
 
De buren schuin tegenover hebben een balkon dat werkelijk overwoekerd is door een dekenblad van wederom een druif. Hoe zou het daar staan met de liefde?
Lees meer...   (14 reacties)
 
 
Fred Sterk heeft de volgende stelling:
 
"Houd alleen zijn en onder de mensen in evenwicht. We hebben er gemiddeld genomen behoefte aan om de helft van de tijd alleen te zijn."
 
Ben je het hier mee eens?
 
Zo ja, waarom wel?
 
En zo nee, waarom niet?
Lees meer...   (15 reacties)
De afgelopen jaren worden we bedolven onder de gelukstips, gelukscoaches en gelukscursussen. Ook ik zelf heb het een en ander op deze blog gezet. De Volkskrant heeft nu een leuk initiatief, namelijk een Cursus Duurzaam Geluk. Wat mij betreft, meteen al een aanrader voor een ieder die wel wat geluk kan gebruiken en het op een structurele manier wil aanpakken.
 
In de zoektocht naar geluk kom je er al heel snel achter, dat je je eigen geluk moet creëren. Niemand anders gaat dit voor je doen. En zo is het natuurlijk met de indeling van heel je leven. Als je je lot legt in de hoop dat het ooit vanzelf beter wordt, staat ongeluk op de loer. En zo geldt dit natuurlijk ook bij allerhande relaties. Wanneer deze niet werken, is wachten op betere tijden waarschijnlijk de doodsteek. De relatie met jezelf is daar geen uitzondering op.
Gisteravond las ik op de site van Natasza Tardio een blogje "Passiviteit, een vrijwillige veroordeling"  die eigenlijk naadloos aansluit op wat ik hier boven vertel.  In het stukje vertelt ze dat de keuze om niets te doen een eigen keuze is. Ze noemt ook angst als oorzaak van passiviteit.

Angst is vaak de blokkade om zaken aan te pakken. Ik zal wat voorbeelden noemen:
- Je voelt je ellendig op je werk, maar een andere baan zoeken, geeft teveel onzekerheid. Kan je het namelijk wel? En hoe zit het met de hypotheek? En er moet toch geld zijn voor het gezin?
- Je voelt je niet lekker in je relatie. Maar er iets aan doen is te moeilijk. Want wat, als je uit elkaar gaat. Je wilt niet alleen zijn. Waar moet je gaan wonen?
 
Zo zijn er natuurlijk veel meer voorbeelden te noemen. Wat ik ermee wil zeggen, is dat je nog zoveel gelukscursussen kan volgen, maar dat je uiteindelijk vaak tegen een van je blokkades op loopt. In je hoofd loop je dan waarschijnlijk allerlei senaria af, maar toch lukt het niet, terwijl je soms rationeel heel goed weet wat je moet doen. Wat nu?  
 
Ik denk dat het goed is om je te realiseren dat de denkprocessen die in jezelf gaande zijn, al gevormd zijn van kleins af aan. Die verander je niet zo snel en bovendien herken je ze soms ook niet omdat ze zo gewoon zijn. Soms kan het helpen om alles wat je voelt zonder schroom op papier te zetten. Wanneer je het dan later terug leest besef je soms waar je mee bezig bent. Bovendien is het verwoorden van gevoel en emotie heel nuttig, omdat je dan je eigen denkproces moet analyseren.
 
Het delen van je gevoelens met een ander objectief persoon, kan ook heel goed helpen. Wanneer je samen met iemand kritisch kan kijken naar hoe je de dingen doet en voelt, kun je tot inzicht komen om die oude vicieuze cirkel te doorbreken. Dat soort momenten kunnen echt voelen als een doorbraak. Dat gevoel is fantastisch voor zowel de verteller als de luisteraar en dit is ook de reden dat ik counsellor ben geworden!
 
Groeten
 
Mark
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
Al diverse malen heb ik staan boenen in de badkamer. Verschrikkelijk die zwarte voegen. Hoe vaak je er ook met je schuursponsje overheen gaat, het gaat niet weg. Altijd weer van die grauwe strepen, waarvan je weet dat ze binnenkort weer als een soort etterpuisten zwart openbarsten.
Zo keek ik dus al tijden tegen mijn douche aan. Na ieder bezoek, verliet ik gelaten de ruimte, omdat een gevecht tegen deze barbaren uitzichtloos was.
 
Laatst werd ik geadviseerd om een schoonmaakster te nemen. Ik betrok dit heel erg op de badkamer, terwijl dit natuurlijk ook gewoon kon slaan op het ander onderhoud der huisvesting. Niet overigens, laat ik hierover duidelijk zijn, dat mijn huis een puinhoop is, maar meer omdat ik het gevecht, die allerlaatste slag, om alles in spik en span te krijgen, maar nooit voor elkaar krijg.
 
Zo liep ik dus, afgelopen vrijdag in de supermarkt, toen mijn oog viel op een paarse fles "Cillit Bang". Zelf ben ik niet gecharmeerd van de naam van dit product. Het zou net zo goed een erotische simulant kunnen zijn, maar afijn, ik werd er door geraakt. Natuurlijk heb ook ik, net als vele onder u, menig uurtje homeshopping achter de rug, dus de reclame had, hoezeer ik hier ook op tegen ben, goed op mij ingewerkt. Ik nam de fles in mijn hand en dacht aan mijn monsterdouche, en ondanks de prijs, belandde de fles tussen de berg die ik toch al moest gaan afrekenen.
 
Dagenlang stond de fles klaar om gebruikt te worden. Mijn schoonmaakgevoel was echter nog niet tot mij gekomen. Tot gister.
 
Ik stond te douchen en ineens kwam het tot me "Cillit BANG". Misschien kwam het wel door de geniepig lachende grauwe voegen, ik weet het niet. En dus snelde ik half afgedroogd, in blote janblievie, naar de overloop, om de fles te pakken. Ik sprayde, zelf nog steeds onder de stromende douche, het paarse goedje over de voegen, de voorheen transparante douchedeuren en de tegels en wachtte af. Ik gaf CB even de tijd. Daarna begon ik, met handig bijgevoegde paarse schoonmaakdoek, de voegen te bewerken. En wat denkt u? Jawel! Ze werden wit! Een euforische blijdschap kwam tot mij. Tranen welde op, maar werden niet zichtbaar in deze toch al natte omgeving. En zo ging ik aan de slag en veranderde mijn badkamer in een glimmende transparante, maar vooral voor mijn gevoel, je weet het immers nooit, schone omgeving.
 
Vandaar hier nu mijn ode. CB, ik dank u!
Lees meer...   (14 reacties)
"De Donald Duck’s worden later geld waard". Ik hoor het mijn moeder zeggen. Mijn vader, die recht voor me staat, kijkt me aan en schud zo gedistingeerd zijn hoofd, dat het geen afkeuring mag heten. De beweging van zijn hoofd is meer een bevestiging van gelijkgezinden. En eigenlijk is het grappig dat dit zo gaat, want ook mijn moeder is ook meer van het nu, dan bewaren voor later.
 
Materialisme zit volgens mij niet echt in de familie, maar verzamelen, wat voor mijn gevoel in het verlengde ligt, daar hebben we allemaal wel een beetje een tik van gekregen. Zo spaart mijn ene broer kunstboeken, de ander strips, en mijn broertje muziek op de diverse geluidsdragers. Vroeger verzamelde ik ook van alles. Munten, postzegels, sigarenbandjes, speltjes, echt, je kunt het zo gek niet bedenken of ik verzamelde het. Mijn kasten puilden uit van de rommel. Ik kon nog geen papiertje weggooien zonder met hartzeer te kijken naar de wegrijdende vuilnisman. Ik droomde ervan om later mijn collectie te verzilveren en dan schatrijk te zijn. Ja, ik koesterde werkelijk mijn verzamelingen.
 
Op een goede dag was mijn verzamelwoede voorbij. Ik denk dat het op het moment was dat mijn ex vroeg of ze, een bepaalde reeks voorheen gezamenlijke cd’s, mocht meenemen. Ik weet nog goed dat ik mezelf licht verbaasde over de woorden die uit mijn eigen mond kwamen. "Neem ze maar mee hoor!". Voorheen zou dit veel moeilijker voor mij zijn geweest, maar tijden van ellende doen vaak inzien wat echt belangrijk voor je is. Sindsdien sleep ik letterlijk en figuurlijk veel minder met me mee en dat is eigenlijk een heel fijn gevoel.
Lees meer...   (6 reacties)
Hoe zwaar mag je zijn? Mijn visie op gewicht is, dat ik er geen last van mag hebben, en, dat ik degene ben die beslist wanneer het nodig is om weer eens wat af te vallen. Mensen hebben over het algemeen de neiging om gelijkgezinden om zich heen te verzamelen. Zo ook ik. Niets menselijks is mij vreemd. Daardoor komt het waarschijnlijk ook dat mijn vriendin hoogstens, terloops, iets zegt in de trant van "we moeten weer eens wat op ons eten letten" of "mooi hè, zo een wasbordje". Zulk soort dingen werken namelijk altijd door en hoe goed ik het spelletje ook ken, ik blijf er vatbaar voor.
 
Vroeger betichte ik mijn moeder van het hebben van een yoyo-effect. Haar lijnpogingen waren zwaar en zichtbaar voor iedereen, waardoor velen de neiging hadden haar te complimenteren met haar standvastigheid. Omdat ik al zo vaak de komkommertjes uit het Tupperwarebakje had zien komen, raakte ik er licht geïrriteerd door. Wat had het voor zin om af te vallen om direct daarna weer aan te komen? Ik wist het niet, maar moet toegeven, was ook niet bekend met het fenomeen van aankomen.
 
Tot mijn 18de levensjaar was ik een magere lat. Mijn eetlust was erg klein, terwijl ik toch iedere dag zo’n 30 km fietste en altijd actief bezig was met voetbal. Toen ik echter mijn eerste vriendin ontmoette, en zelf de ervaring van het koken ervoer, begon mijn gewicht langzaam toe te nemen. Wanneer je in de keuken staat, maak je toch al gauw de dingen klaar die je zelf erg lekker vindt. Daar ik, zoals gezegd, niet al te zwaar was, waren de eerste kilootjes niet echt zichtbaar. Het ging ook niet al te snel en langzaam aan begon ik te wennen aan mijn nieuwe lichaamsproporties.
 
Toen ik de dertig passeerde, ging er ook een knop om in mijn lichaam. Mijn tot dan toe onzichtbare buik, eiste zijn zichtbaarheid op. Dat was ook het moment waarop ik dacht "dit is niet goed". Ik ben toch wel een ijdele man en zo’n buik vind ik maar niks. Dus schoot ik mijn sportschoenen aan, om direct er achteraan te merken, dat ik toch niet meer zo soepel was als ik dacht. Waar was die goddelijk jonge man gebleven? Er volgde geen identiteitscrisis, maar wel het besef dat voortaan alles anders was.
 
En zo viel ik ook de eerste keer af. Lekker sporten in combinatie met gezonde voeding, waren de nieuwe pijlers van mijn leven. Ik voelde me na een tijdje weer een jonge Adonis en genoot van mijn nieuwe looks. Regelmatig nam ik echter krediet op in de vorm van iets lekkers en de loopschoenen hingen steeds vaker in de wilgen. Het nare van aankomen is, dat het te geleidelijk gaat. De bierbuik is een sluipmoordenaar. Bovendien zijn er lotgenoten genoeg. Je voelt je niet alleen, zal ik maar zo zeggen, en dat draagt niet bij aan de oplossing van dit probleem. Wat ook mee speelt is dat mannen die de 30 passeren, vaak de afname van hun fysieke gesteldheid gaan compenseren met de redenatie dat ze aantrekkelijker worden naarmate ze ouder zijn. Ze vergeten per ommegaande, dat deze regel niet opgaat, wanneer je er vadsig uit ziet.
 
Afijn, het wordt weer zomer en het is weer zover. Zorgelijk kijk ik naar beneden. Het is tijd om de broekriem weer eens aan te trekken. En dus worden gebakjes op het werk afgeslagen, pareren wortels de chips, en wordt chocolade niet gekocht. Alles wat ik te lekker vind, wordt zoveel mogelijk verbannen uit het huis. Nu na al die jaren begin ik mijn moeder steeds meer te begrijpen. Ja, ook ik lijd aan het yoyo-effect.
Lees meer...
Ons konijn Elena heeft anderhalf jaar geleden van ons een nieuw optrekje gekregen. Aan haar oude vertrouwde onderkomen hebben we een ren vast gebouwd.
 
Eerst bezat zij alleen een simpel huis-tuin-en-keuken-hok, waarin ieder zichzelf respecterend konijn, liever niet geheel zijn leven zou willen slijten. Nu moet u weten, dat dit hok zo gesitueerd was, dat wij Elena vanuit onze huiskamer goed konden zien. Zo werden konijn- en mensen-leven met elkaar verbonden. Jan des Bouvrie zou zeggen dat wij onze living naar buiten hadden doorgetrokken.
 
Omdat haar onderkomen dus zo goed gesitueerd lag, was dit voor ons ook de redenen, om de ren direct aangrenzend te maken. Daar stond helaas een boom. Mijn vriendin Katja is in woorden echter heel handig, en had dan ook binnen een minuut de boom geïntegreerd in het nog te bouwen kunstwerk. U zult begrijpen, dat de boom meteen ook een goede schaduwrijke plek was voor ons knaagdier en dat we daar ook heel blij om waren. Kortom, nog voor het bouwen was begonnen, waren wij al in feestelijke stemming.
 
Katja ging aan de slag. Zij verzette eerst heel wat moederaarde, om er gaas onder te plaatsen. Konijnen zijn namelijk uitstekende gravers. Vervolgens waren er nog vele constructurele hoofdbrekens nodig, maar na twee dagen, mochten wij dan toch een geweldig bouwwerk aanschouwen. Een ren met in het midden een boom.
 
Elena was helemaal blij met haar nieuwe habitat. Zij groef viaducten en gangenstelsel en kon dan eindelijk ook eens lekker rondrennen. Na een maand begon mij op te vallen dat Elena ook een echte knager was, een eigenschap die je zomaar zou vergeten als je er niet op geattendeerd werd. De bast van de boom vertoonde namelijk knaagsporen.
 
Daar de boom vol in het blad zat en geen tekenen gaf van misère, een eigenschap die niet ongewoon is voor menig persoon, vergat ik spontaan de bedreiging van haar voortbestaan. De herfst kwam en onze boom verloor net als alle andere keurig netjes haar bladeren. Afgelopen winter zag ik echter plots, tot mijn grote schrik, dat de boom een zeer lokale vermageringskuur had ondergaan. Ik hoopte dat alles nog goed zou komen, maar helaas, de boom is tot op heden bladloos. Tsja, en nu voel ik me dan inderdaad, en terecht, een beetje een domkop.
Lees meer...   (16 reacties)
Kent u ze, die kleine geniepige mugjes, niet veel groter dan een luciferkop? Ik kende ze al, maar heb een hernieuwde ontmoeting met ze gehad. Afgelopen vrijdag gingen wij, ter afsluiting van een drukke week, nog even s'avonds naar een lokaal watertje, voor een picknick en skinnydip. De lokale jeugd had, toen wij er aankwamen, al diverse strandjes ingenomen, maar tot onze vreugde vonden we toch nog een klein privé strandje. Rustig kabbelde het water aan ons voeteneind. De lucht was warm en ook een “nightswimming” waar Michael Stipe van R.E.M. zo mooi over zingt, lag in het verschiet. Om de feestvreugde nog een beetje te verhogen toverde ik wat salades, broodjes en andere versnaperingen uit mijn rugzak. Dit moest toch wel een zaligmakend hoogtepunt worden, dachten we beide.
 
Plots voelde ik wat gekriebel. Op mijn armen baande een minimug zich een weg door het plaatselijke haar. Ook hij, was net als ik, op zoek naar bevredigende maaltijd. Gut, een mugje dacht ik nog, zonder de afzichtelijke zwerm boven mijn hoofd te zien. Maar nog voor ik hap of slok had genomen hadden ook zij zich kenbaar gemaakt. Zij storten zich, als heuse Japanse zelfmoordpiloten, op mijn lichaam. Zoals, dit wel vaker gaat, moest ik me niet zo aanstellen. Mijn vriendin bleef vrij stoïcijns liggen en leek er ook weinig last van te hebben. Ik bleef echter, als een bezetene, rond zwaaien met een handdoek. Het mocht niet baten. Omdat ik me toch niet meteen wilde overgeven aan deze kleine spelbrekertjes, probeerde ik me nog even, tevergeefs te focussen op al het moois wat om me heen te zien was. Ik had natuurlijk beter kunnen weten, want hiermee gaf ik natuurlijk vrij spel aan deze bloeddorstige monstertjes.
 
Veel sneller dan gewenst, reden we weer terug naar huis. Zelfs het zwemmen was ons door de neus geboord. Mijn vriendin is, ik zou bijna zeggen allicht, niet gestoken. Vier dagen later, zie ik er echter uit als een nog af te bakken krentenbol. En wanneer ik me zo af en toe krap, omdat het ontzettend jeukt, verschijnt er een lichte grijns op haar gezicht.
Lees meer...   (11 reacties)
Heerlijk dit prachtige zonnige weer. De lucht is hemelsblauw en hier op het eiland voel je altijd de zee. Voor mij uit, door de duinen, fietsen de kinderen op blinkende nieuwe gehuurde fietsen. Helemaal voorop mijn vriendin, als een soort hopman, met een grote rugzak op haar rug.We maken met zijn zessen op dit smalle fietspad een lange prachtige slinger. Merel komt even naast me fietsen. “Ik vind het echt fijn papa, zo lekker fietsen!” zegt ze met een lach. Ik glimlach en ben blij.
 
Er is eigenlijk maar één ding belangrijk in je leven en dat is dat je gelukkig bent. De rest is, hoe egocentrisch dit ook klinkt, bijzaak. Wanneer je wilt dat je kinderen gelukkig zijn, doe je dit indirect om zelf gelukkig te zijn. Je houdt je leven in balans om gelukkig te zijn.
Natuurlijk zijn er mensen die onbaatzuchtig zijn en die alles voor anderen over hebben, maar zou dit hen ongelukkig maken, dan is dit geen lang blij leven beschoren.
 
Hier op Ameland staan diverse oude huisjes. Sommige hebben een prachtige oude gevel maar zijn van binnen totaal verbouwd. Wat je van buiten dus ziet, zegt niets van de binnenkant. Toch worden deze oude huisjes zelden of nooit afgebroken door de mensen. Sommige herinneringen gaan diverse mensenlevens mee.
 
Ik lees in de vvv-folder dat Ameland een bewegend eiland is. Zij schuift door erosie langzaam op richting het oosten. Een dorpje als Sier, ooit gelegen op de westpunt van het eiland, bestaat niet meer. Sier is, inclusief de schattige oude huisjes, opgeslokt door de zee. Het nieuwe leven is echter in het oosten verder gegaan. Daar is de natuur in volle glorie zijn gang gegaan.
 
We fietsen verder en verder, en ik kijk tevreden voor me uit. Ooit zal het westen het oosten zijn.
 
Lees meer...   (9 reacties)
Er is een schilderij van Churchil verkocht. De man hield van zonsondergangen en op het doek is er dan ook een te vinden. Hij schilderde het Atlasgebergte toen hij in de jaren 30 in Marokko verbleef. Nu heb ik daar toevallig ook een jaar geleden vertoefd en ik kon me wel enigszins voorstellen hoe het daar moet zijn geweest.
 
Mensen leggen nogal wat vast in hun leven, zo ook de reizen die ze maken. Maar waarom leggen mensen hun handelingen vast? Er zijn waarschijnlijk meerdere redenen op te noemen, maar ik denk dat we dit voornamelijk doen omdat we iets fijns wat we mee maken proberen over te dragen. De ontvanger kun je zelf zijn, iemand in het heden, of iemand in de toekomst. Je gedachte leeft voort. In het vastleggen ligt daarom wellicht een stukje hunkering naar onsterfelijkheid verborgen.
 
Jaren geleden, toen ik lopend met mijn voormalige partner door Ierland zwierf, hielden we ook een dagboek bij. Laatst kwam ik het boekje tegen en het was grappig om weer een beetje sfeer te proeven van hoe het destijds is geweest. Juist tussen de regels hangen soms de mooiste ongeschreven sfeerbeelden. Ik las mezelf en zag ineens weer voor me wat ik in die tijd belangrijk vond. Er werd iets aangeraakt en een deurtje ging open.
 
Ook het schilderij van Churchill roept bij mij iets op. De herkenning van het Atlasgebergte, maar ook het vergankelijke van het leven. Het geeft mij beide een goed gevoel.
 
Er zat een man te schilderen op zijn balkonnetje. De zon ging bijna onder en hij was ontroerd door de mooie kleuren die aan hem werden getoond. De drukte van de stad beneden hem ging aan hem voorbij, maar dat gaf niet, want hij was blij.
Lees meer...   (8 reacties)
Ik werd achter een glimmende pc gezet om vervolgens een paar honderd vragen te beantwoorden die me via een programma werden gesteld. Het doel van deze ondervraging, had de psychologe die mij begeleidde even van te voren uitgelegd. Ze, of eigenlijk, de computer, ging vaststellen welk enneagram-type ik was. Dit kon namelijk erg nuttige informatie zijn bij het bepalen van, wie ik was, welke karaktereigenschappen ik had en wat voor mij de meest geschikte baan zou zijn.
 
Voor de test begon werd mij op het hart gedrukt, om de vragen eerlijk te beantwoorden. Ik was niet van plan geweest om oneerlijk te zijn, maar deze specifieke aanmaning, kriebelde wel even. Ik overdacht wat eerlijkheid was in dit geval. Iedereen leeft zo met zijn persoonlijke overtuigingen, en eerlijkheid is dan ook eerlijkheid gezien vanuit ieders persoonlijke perspectief. Tijdens het beantwoorden van de vragen bekroop mij regelmatig het gevoel dat ik soms een keuze maakte tussen zaken, die ikzelf wenselijk vond, maar waar ik wellicht niet eens zelf naar leefde. Ook de woordkeuzes zette mij soms op het verkeerde been. Na afloop van de test merkte ik op dat de waarde die aan de woorden hing erg persoonsafhankelijk waren, maar mij werd verzekerd dat, doordat het zoveel vragen waren, statistisch gezien de afwijkende antwoorden, in het niets zouden verdwijnen.
 
Wat later zat ik ietwat onderuitgezakt in een comfortabele stoel met een aardige cappuccino toen de psychologe kwam aanlopen met de resultaten. Het een en ander was geprint op een gekleurde A4, met hierop een diagram in de vorm van een cirkel met 2 uitspringende punten, die ongetwijfeld mijn gevoelswereld moest voorstellen. De psychologe wees naar het hoogste punt en zei: “Kijk, je bent een wereldverbeteraar”, schoof vervolgens met haar pen naar de iets minder hoge punt en vervolgde “met op een duidelijke tweede plek, de levensgenieter”. Ik dronk het laatste beetje cappuccino op, voelde me even inderdaad die levensgenieter, en ging rechtop zitten.
“Ben ik een wereldverbeteraar, of wil ik dat graag zijn?” vroeg ik wellicht iets te snugger.
- “Nee, je bent het “type” wereldverbeteraar”. Ze legde nogal de nadruk op “type”.
-“Oh…” zei ik zachtjes. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik met deze informatie aan moest, maar gelukkig werd er kordaat opgetreden. “We zullen eens kijken welke banen bij jou passen”. Er kwam een map tevoorschijn met hierop in grote letters “De wereldverbeteraar”. Eerst werden er een aantal karaktereigenschappen opgelepeld, mijn valkuilen, mijn aversies en stimulanten. Ja hoor, dit was ik, met al mijn onhebbelijkheden. Hierna volgde het arbeidsgerelateerde hoofdstuk waarvoor ik was gekomen. Een groot scala aan banen werd mij voorgelegd. Geïnteresseerd keek ik mee. Het waren inderdaad eigenlijk wel leuke jobs, maar eigenlijk niets sloot aan bij mijn ervaring, wat niet geheel onbelangrijk was.
 
“Tsja….” zei de psychologe een uurtje of wat later. “Misschien kun je toch maar gewoon beter in je oude vakgebied blijven”. Met het mooie diagram onder de arm ging ik naar buiten. Het zonnetje scheen en potverdorrie, ik schoot meteen weer door in die rol van levensgenieter.
Lees meer...   (6 reacties)
Een slogan waar veel mensen in geloven en die ook gebruikt wordt om alles wat er mee te maken heeft te vergoelijken. Als ik u echter vraag om eens eerlijk te kijken of deze zin stand kan houden, gelooft u daar dan nog zelf in?
 
Natuurlijk, wanneer kleine ventjes samen aan het voetballen zijn, dan vergeten ze vaak alles en zijn ze alleen maar bezig met die bal. Dat is mooi om te zien. Wanneer we echter maar een fractie ouder zijn, dan kunnen we ons vaak al niet inhouden. Bovendien drijven sommige ouders hun kinderen op. We worden fanatiek en soms zelfs extreem.
 
Een ander nadeel aan sporten, is dat het mensen in groepen verdeelt. Op zich zou dat geen probleem hoeven zijn, maar dat is het echter vaak niet. Er zijn zelfs groepen die met elkaar op de vuist gaan. Dat vind ik echt jammer.
 
Tegenwoordig zitten er aan sport ook heel veel commerciële belangen gekoppeld, en we zien nu ook dat de politiek zich er mee bemoeid. Sport is hiermee verheven tot nationaal belang en hiermee is ook de laatste onschuldigheid verdwenen.
 
Iemand vroeg zich laatst op TV af wanneer we sport weer gingen zien als een spel. Dat zal pas weer gebeuren denk ik, wanneer we er klaar voor zijn als mens, en dat is nu nog niet in ieder geval.
Lees meer...   (8 reacties)
Gisteravond las ik een stukje over de Qi, spirituele energie. Wanneer je veel eet, verbrandt je veel van je spirituele energie, en blijft er weinig van over, luidde de tekst. Op de een of andere manier klonk het plausibel, ook al wist in niet precies wat die Qi inhield. Ik keek naar mijn lichaam. Misschien toch iets meer gaan hardlopen? Tegelijkertijd moest ik er ook een beetje om lachen. Want wie was het die deze wijsheid tot mij bracht? Was dit ook een waarheid voor mij? Ik wist het niet. En wat was Qi nu eigenlijk? En wat kon je ermee? Zou je spirituele energie ook afnemen wanneer je bijvoorbeeld wijn dronk, of wanneer je klaar kwam? Kortom, het desbetreffende boek gaf mij wel weer wat om over na te denken.
 
Het is opvallend, dat wanneer je iets leest, of hoort, wat je interessant vindt, dat je het dan ook sneller aanneemt. Zou dat komen doordat je het dan ook graag zou willen? En mag ik achter dit willen het werkwoord "bezitten" plakken en zou dit ook gelden voor spirituele zaken? Ik moest er in ieder geval aan denken. Wat denkt u?
Lees meer...   (22 reacties)
Wat is er aan de hand met ons? We kopen meer leesvoer, maar we lezen minder? Gister lag er een miniboekje bij ons op de tafel. In het voorwoord staat dat “we” last hebben van ontlezing. D.m.v. een goed toegankelijke tekst, probeert men van niet-lezers lezers te maken.
 
De hedendaagse pers springt al in, op onze behoefte aan oneliners. Opiniestukken verkopen kennelijk niet. Ook de uitgeverijen proberen in te haken op onze nieuwe behoefte. Kleine boeken als aas, om vervolgens een groot boek mee binnen te halen.
 
Inderdaad, we hebben tegenwoordig een overvloed aan informatie. Niets hoeven we meer zelf uit te zoeken of te bedenken. Alles wordt toegediend in hapklare brokken.
 
Hierin schuilt echter wel een groot gevaar. Want wie is degene die ons  informatie verstrekt? Is dat een onafhankelijke zo objectief mogelijke bron? Vaak niet vrees ik.
 
Door alle TV en internetportals worden we met korte info om de oren geslagen. Hoe je het ook bekijkt, alles wat je leest, is ervaring, en van ervaring leer je. Zijn wij op dit moment dan ook niet massaal aan het leren dat informatie en lectuur kort dient te zijn? En als dat zo is, waar is het punt gebleven dat wij zelf nieuws vergaren en zelf nadenken?
 
Wanneer ik onderstaand ANP bericht lees, dan word ik bevestigd in mijn vrees, dat we minder zelf denken. Wat wel geactiveerd is, is ons koopgedrag.
 

Boeken: we kopen meer, lezen minder
ANP
gepubliceerd op 20 maart 2008 02:46, bijgewerkt op 20 maart 2008 12:50
VOORBURG - Boekhandels hebben vorig jaar opnieuw meer boeken, kranten en tijdschriften verkocht. Maar het aantal uren dat de Nederlander dit soort leesvoer tot zich neemt, is dalende. Dat blijkt uit gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek.
De boekhandel blijft, ondanks stijgende internetverkopen, nog steeds het belangrijkste verkoopkanaal voor boeken. Na twee moeilijke jaren is vanaf 2005 de omzet van boekhandels gestegen. In 2007 zetten de boekwinkels bijna 2,5 procent meer om dan in het jaar ervoor.
Het aantal boekwinkels loopt overigens terug, in 2000 waren er nog 1.400, in 2006 nog maar 1.100.
Het aantal uren dat de Nederlander boeken, kranten en tijdschriften leest, daalt. In 1975 was dit nog zes uur per week, in 1990 vijf uur en in 2005 minder dan vier uur. De daling bij kranten en tijdschriften is het grootst, aldus het CBS.
Tegenover deze afname staan een gestegen gebruik van internet en meer uren televisiekijken. In 2005 besteedde de gemiddelde Nederlander hier meer dan vijftien uur per week aan.
Lees meer...   (10 reacties)
Het is een grijze zondagochtend. Het regent en ik duik achter de laptop. Ben ondanks een fikse verkoudheid, heel helder opgestaan. In mijn hoofd schieten gedachtes heen en weer. Door mijn vorige blogje werd ik namelijk aan het denken gezet over het punt waarop wij als mens niet tegen elkaar zijn, maar met elkaar zijn.
 
De wereldgeschiedenis heeft ons al vele bewegingen, groeperingen, godsdiensten e.d. gegeven, maar niets van dit alles heeft er tot nu toe tot geleid, dat wij vreedzaam en in liefde samen leven. Nee, in naam van de overtuiging is er juist veel ruzie geweest en zelfs gemoord.
 
Ik denk dat wij als mens moeten accepteren dat wij in de kern wel allemaal hetzelfde zijn, maar dat we allemaal ook anders door ervaringen anders zijn gevormd. Hierdoor zal er nooit een ding zijn dat ons ineens allemaal aanspreekt. Iets zal je alleen aanspreken wanneer je jezelf er in kan verplaatsen. Een mens die geen water heeft, zal water zoeken. Wanneer er ongelijkheid is in de wereld zal die ongelijkheid eerst weg moeten worden genomen.
 
Toch zijn er enkele punten waar je als mens naar kunt streven. Het belangrijkste is, denk ik, dat je jezelf beseft dat je gevormd bent door je omgeving. Daar waar je bent opgegroeid heeft bepaald wie je bent geworden. Daarom mag en moet je, alles wat je geleerd hebt en wat je voelt, in twijfel trekken. Daarom moet je jezelf altijd vragen blijven stellen. Lijdzaam volgen van een boek, een leider, een beweging, of wat dan ook zal nooit resulteren in een algeheel samen.
 
In deze wereld is het dus ook heel goed mogelijk, dat iets of iemand je pijn doet, doordat men zo gevormd is. Het is goed om daar stil bij te staan en je hart open te houden. “Vergeef hen, want zij weten niet wat ze doen”. Het is zo een zin die bij me op komt, maar ook “Waarom heb ik deze pijn wanneer die ander dit doet?” en “Vergeef me”.
 
Het is mooi om te zien dat er zoveel stromingen zijn die allemaal als kern hebben dat iedereen van binnen hetzelfde is, en dat de oplossing dus altijd van binnen gevonden kan worden. Mooi is ook dat hier steeds weer andere woorden voor worden gebruikt. Hiermee wordt maar weer duidelijk gemaakt, dat we allemaal anders gevormd zijn, en dat dus verschillende woorden aanspreken.
 
Wat goed is, is dat je elkander laat weten dat je elkaar waardeert als mens. Je hoeft iemand echt niet helemaal te begrijpen. Dat is ook onmogelijk. Iedereen heeft zijn eigen waarheid. Het is ook de reden dat ik allerlei mensen toe juich wanneer ik voel dat het uit een goed hart komt. Verbondenheid is de sleutel naar eenheid.
Lees meer...   (9 reacties)
Tegenwoordig wordt er zoveel gehypet. Oneliners worden vaak door de pers zomaar neergekwakt, zonder dat er over nagedacht wordt over hetgeen gepubliceerd wordt. Zo krijgen mensen zonder inhoudelijke boodschap een spreekbuis.
 
“Wij zeggen het toch niet?” Redacties verschuilen zich vaak achter deze uitspraak. Wanneer je echter iets publiceert zonder nuancering, ben je dan niet gewoon een reclamebureau, en ben je dan eigenlijk wel pers?
 
Soms lijkt het erop dat de pers in Nederland smult van angstverhalen, omdat dit wellicht beter verkoopt. Angst is nu eenmaal een makkelijke emotie om op in te haken.
 
Wanneer je echter door onachtzaamheid een ongeluk veroorzaakt, word je toch ook op zijn minst op je vingers getikt? Ik vraag me dan ook af, wanneer een persgenootschap consequent meedoet aan stemmingmakerij doordat ze nonchalant zijn, of deze niet op de vingers moet worden getikt.  Hoe je het ook wend of keert, onachtzaamheid kan aanzetten tot haat.
 
Wat houdt de persvrijheid precies in? Uit de Wikipedia:
 
In Nederland is de persvrijheid vastgelegd in artikel 7 van de Nederlandse grondwet :
 
Artikel 7
 
Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een radio- of televisieuitzending.
Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de voorgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen toegankelijk voor personen jonger dan zestien jaar regelen ter bescherming van de goede zeden.
De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van handelsreclame.
Hoewel dus nooit vooraf toestemming nodig is voor enige publicatie, moet de auteur wel rekening houden dat hij achteraf kan worden aangeklaagd als zijn publicatie bijvoorbeeld smadelijk, lasterlijk of discriminerend is, of aanzet tot haat. Dit is wat met het in artikel 7 van de grondwet genoemde "behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet" wordt bedoeld. Persvrijheid neemt dus niet de verantwoordelijkheid voor hetgeen gepubliceerd wordt weg.
 
 
 
Lees meer...   (6 reacties)
Wanneer je steeds ijsjes eet, vind je ze op een bepaald moment niet lekker meer.
 
Maar hoe zou dat zijn met de dingen die een mens doet in zijn leven? Zou het zo zijn, dat je het op een gegeven moment zat bent?
 
Hebben we steeds weer nieuwe uitdagingen nodig?
 
Ik zie een man, die doorgaat met ijsjes eten. Hij is ze eigenlijk kotsbeu, maar ja, dit is wat hij kent, dus dit is wat hij doet. De ijsjes geven hem toch genoeg energie om in dit patroon te blijven. “Probeer ook eens wortel!” roep ik.
 
Hij eet wortels, tomaten, kool, aardappels, enzovoort enzovoort, totdat hij daar heel erg moe wordt. Hij is het zat om steeds weer iets nieuws te bedenken. Hij vindt de variatie wel lekker, maar vindt het zoeken naar variatie een crime.
 
Toch blijft hij zoeken. Waarom weet hij eigenlijk niet. Is hij bang om die nieuwe smaak te missen? Is hij bang om weer voor altijd die saaie ijsjes te eten?
 
Ergens tussen zoeken en stil staan zou hij willen zijn.
 
Waar moet hij heen?
Lees meer...   (4 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl